فَأَنجَيۡنَـٰهُ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥ بِرَحۡمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعۡنَا دَابِرَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَمَا كَانُواْ مُؤۡمِنِينَ
72
فَأَنجَيۡنَـٰهُ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥ بِرَحۡمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعۡنَا دَابِرَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَمَا كَانُواْ مُؤۡمِنِينَ
72
هلاكت قوم عاد، با طوفانى عقیم كننده، شكننده، پر سر و صدا، سرد و مسموم بود كه خداوند به مدّت هفت شب و هشت روز پیاپى بر آنان مسلّط كرد. طوفان چنان آنها را قلع و قمع كرد كه همهى آنان همچون تنههاى درختان خرما بر زمین افتادند. «فتَرَى القوم فیها صَرعى كانّهم اعجاز نخل خاویة» 163
از تاریخ، عبرت بگیریم. «قطعنا دابر الّذین كذّبوا»
آنجا كه هیچ گونه امیدى به ایمان آوردن مردم نیست، هلاكت، اساسى و ریشهاى است. «و قَطَعنا دابر... ما كانوا مؤمنین»