وَإِن كَانَ طَآئِفَةٌ مِّنكُمۡ ءَامَنُواْ بِٱلَّذِيٓ أُرۡسِلۡتُ بِهِۦ وَطَآئِفَةٌ لَّمۡ يُؤۡمِنُواْ فَٱصۡبِرُواْ حَتَّىٰ يَحۡكُمَ ٱللَّهُ بَيۡنَنَاۚ وَهُوَ خَيۡرُ ٱلۡحَـٰكِمِينَ
87
وَإِن كَانَ طَآئِفَةٌ مِّنكُمۡ ءَامَنُواْ بِٱلَّذِيٓ أُرۡسِلۡتُ بِهِۦ وَطَآئِفَةٌ لَّمۡ يُؤۡمِنُواْ فَٱصۡبِرُواْ حَتَّىٰ يَحۡكُمَ ٱللَّهُ بَيۡنَنَاۚ وَهُوَ خَيۡرُ ٱلۡحَـٰكِمِينَ
87
در مكتب انبیا، ایمان به هدف و راه آنان لازم است. «اُرسلتُ» یعنى ایمان به آنچه براى آن آمدهام.
تاریخ طرفداران حقّ و باطل را با توجّه به پایان و سرانجام كارشان باید مطالعه كرد. «فاصبروا»
گرایش گروهى از مردم به كفر، ما را متزلزل نكند كه خداوند حاكم است. «فاصبروا حتّى یحكم اللّه بیننا»
كسى كه بداند خداوند بهترین و برترین داور است، صبور است و در كیفر و پاداش عجله نمىكند. «فاصبروا... و هو خیر الحاكمین» چنانكه باكى از حكم دیگران نیز ندارد.