وَمَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُم بِمَا كَانُواْ بِـَٔايَٰتِنَا يَظۡلِمُونَ
9وَمَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُم بِمَا كَانُواْ بِـَٔايَٰتِنَا يَظۡلِمُونَ
9 كمداشتن عمل صالح در روز قیامت خسارت است، تا چه رسد به نداشتن آن. «و مَن خَفّت... خسروا»
دنیا همانند بازارى است كه ایمان، «سود» آن و انكار و كفر، «خسارت» آن است. آرى، نادیده گرفتن استدلال و دعوت انبیا، در حقیقت محو كردن فطرت و جوهرهى انسانیّت و ظلم به خویشتن است. «خسروا أنفسهم»
بىاعتنایى و انكار آیات الهى، ظلم به آنها است. «كانوا بآیاتنا یظلمون» آرى به جا نیاوردن حقّ هر چیز و رعایت حقوق و حدود آن را نكردن، ظلم به آن است و نتیجهى ظلم، خسارت و نابودى است.