وَمَآ أَرۡسَلۡنَا فِي قَرۡيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلَّآ أَخَذۡنَآ أَهۡلَهَا بِٱلۡبَأۡسَآءِ وَٱلضَّرَّآءِ لَعَلَّهُمۡ يَضَّرَّعُونَ
94
تفسیر نور
و هیچ پیامبرى را در هیچ آبادى نفرستادیم، مگر آنكه مردم آنجا را گرفتار سختىها و بلاها ساختیم، تا شاید به زارى (وتوبه) درآیند.
نکتهها
«بأساء»، به حوادث و ضربههاى جسمى مثل بیمارى ومرگ و «ضرّاء»، به ضربهها و زیانهاى مالى گفته مىشود.پیامها
تلخىها و ناملایمات، به عنوان یك سنّت الهى براى همهى اقوام وجود دارد. «ما ارسلنا فى قریة من نبىّ الاّ اخذنا...» سختىها و مشكلات، عامل سازندگى، غفلتزدایى و توجّه به خداوند است. «لعلّهم یضّرّعون»
ناگوارىها همیشه قهر الهى نیست، گاهى لطفى است كه به شكل بلا جلوه مىكند. «لعلّهم یضّرّعون» (همانگونه كه گداختن آهن در كوره آتش، سبب نرم شدن و شكلپذیرى آن است، حوادث و شداید نیز انسانها را نرم و به حالت تضرّع و نیازخواهى وامىدارد.)