اینگونه نفرین‌ها، یا از شدّت تعصّب و لجاجت است، یا براى عوام‌فریبى است. بر خود نفرین مى‌كنند تا مردم ساده‌دل احساس كنند كه آنان حقّ هستند و اسلام، باطل است.

پس از تعیین حضرت على علیه السلام به امامت از سوى پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله كه به فرمان خداوند در غدیر خم انجام شد و حضرت فرمودند: «مَن كنت مولاه فهذا علىّ مولاه»، نعمان‌بن حارث كه از منافقان بود، نزد پیامبر آمده و گفت: ما را به توحید، نبوّت، جهاد، حج، روزه، نماز و زكات، دستور دادى پذیرفتیم، حالا هم این جوان را امام ما قرار داده‌اى؟! پیامبر صلى الله علیه وآله فرمود: به فرمان خدا بود.

او از شدّت ناراحتى به خود نفرین كرد و در نفرین، از همین آیه اقتباس كرد. ⁵⁰⁵ امّا هنوز چند قدمى برنداشته بود كه سنگى از آسمان بر سر او فرود آمد و او را به هلاكت رساند و آیات اوّل سوره معارج نازل گردید. ⁵⁰⁶ «سئل سائل بعذاب واقع»

---

505) الغدیر، ج 1، ص 239 تا 266، به نقل از 30 نفر از علماى اهل سنّت‌

506) تفسیر مجمع البیان‌

گاهى تقدّس‌نمایى و سوگند یادكردن، از حربه‌هاى دشمن براى فریب مؤمنان است. «الّلهم...»

عناد و لجاجت، انسان را تا مرز رضایت به نابودى خویش پیش مى‌برد. «فامطر علینا حجارة...»

برخى از مخالفان پیامبر، به خدا و تأثیر او در هستى و اثر داشتن دعا معتقد بودند. «الّلهم ان كان... امطر علینا... او ائتنا...»