أَفَمَنۡ أَسَّسَ بُنۡيَـٰنَهُۥ عَلَىٰ تَقۡوَىٰ مِنَ ٱللَّهِ وَرِضۡوَٰنٍ خَيۡرٌ أَم مَّنۡ أَسَّسَ بُنۡيَـٰنَهُۥ عَلَىٰ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَٱنۡهَارَ بِهِۦ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ
109
تفسیر نور
آیا كسىكه بنیان (كار) خود را بر پایهى تقوا و رضاى الهى قرار داده بهتر است، یا كسى كه بنیاد (كار) خویش را بر لبهى پرتگاهى سست و فروریختنى نهاده كه او را در آتشِ دوزخ مىاندازد؟ خداوند گروه ستمگر را هدایت نمىكند.
نکتهها
آیهى قبل، مقایسهى مسجد ضرار و مسجد قبا بود، و در این آیه مقایسهى بانیان آن دو مسجد است.كلمهى «شَفا»، به معناى لبه و كناره، «جُرُف»، به معناى حاشیهى نهر یا چاه كه آب زیر آن را خالى كرده و پرتگاه شده است، و «هار»، به معناى سست مىباشد.
پیامها
ارزش كارها به نیّت آنان است، نه ظاهر اعمال. مسجد قبا براى خدا ساخته شد و مسجد ضرار با انگیزهى تفرقهافكنى!«اسس بنیانه على التقوى» بنیاد باطل بر باد است. «بنیانه على شفا جرفٍ هار»
گاهى مسجد، بانیان خود را به قعر دوزخ مىافكند. «فانهار به فى نارِ جهنّم»
سوء استفاده از مراكز مذهبى و باورهاى دینى مردم، ظلم است. «الظالمین»