إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ يَهۡدِيهِمۡ رَبُّهُم بِإِيمَـٰنِهِمۡ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهِمُ ٱلۡأَنۡهَـٰرُ فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ
9
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ يَهۡدِيهِمۡ رَبُّهُم بِإِيمَـٰنِهِمۡ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهِمُ ٱلۡأَنۡهَـٰرُ فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ
9
هدایت الهى، جریانى مداوم است. هرلحظه بر هدایت مؤمنان مىافزاید و آنان را از پرتگاهها حفظ مىكند ودر بنبستِ دنیا راهى به رویشان باز مىكند: «یجعل له مَخرجاً» 217 ، راه را برایشان نمایان مىكند: «نوراً یمشى به» 218 ، گره از كارشان مىگشاید: «اصلح بالهم» 219 ، همه جا كفایتشان مىكند: «فهو حسبه» 220 و در قیامت هم به بهشت رهنمونشان مىكند: «یسعى نورهم بین ایدیهم» 221
همهى این هدایتها از مفهوم كلّىِ «یهدیهم» بر مىآید، كه مورد آن را مشخّص نفرموده است تا شامل همهى اینها بشود.
گرچه مؤمن هدایت یافته است، ولى همواره نیازمند هدایت الهى است. 222 «یهدیهم ربّهم»
زمینهى هدایت الهى را باید خود ایجاد كنیم. «یهدیهم ربّهمبایمانهم»
در مقایسه بین ایمان و عمل، ایمان محور است. «یهدیهم ربّهمبایمانهم» و نفرمود: «بایمانهم و عملهم»
هدایت خدا نسبت به مؤمنان، مطلق وفراگیر است. «یهدیهم» مطلق است.
ربوبیّت خداوند، سبب دستگیرى دائمى او از مؤمنان است. «یهدیهم ربّهم»
نهرهاى بهشتى، نه تنها از زیر درختان، بلكه از زیر خانههاى بهشتى نیز جارى است. «من تحتهم الأنهار»