وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّبِعُواْ سَبِيلَنَا وَلۡنَحۡمِلۡ خَطَـٰيَـٰكُمۡ وَمَا هُم بِحَـٰمِلِينَ مِنۡ خَطَـٰيَـٰهُم مِّن شَيۡءٍ إِنَّهُمۡ لَكَـٰذِبُونَ
12
وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّبِعُواْ سَبِيلَنَا وَلۡنَحۡمِلۡ خَطَـٰيَـٰكُمۡ وَمَا هُم بِحَـٰمِلِينَ مِنۡ خَطَـٰيَـٰهُم مِّن شَيۡءٍ إِنَّهُمۡ لَكَـٰذِبُونَ
12
شاید بتوان گفت: كفّار كه علاقه دارند مردم از ایمانشان دست بردارند. «وَدَّ كثیرٌ من اهل الكتاب لو یَرُدّونَكم من بعد ایمانكم كُفّارا»116، كار خود را در چند مرحله انجام مىدهند:
الف: با آزار مؤمنان، مانع ایمان آوردن آنان مىشوند. «یصدّون عن سبیل اللَّه»117
ب: جنگ به راه مىاندازند. «لا یزالون یقاتلونكم حتّى یردّوكم عن دینكم اِن استطاعوا»118
ج: مىگویند: شما لااقل در عمل پیرو ما باشید. «اتّبعوا سبیلنا» كه اگر چنین نمودید، دیگر آزار و اذیّتى نمىشوید و ما تمام مسئولیّت ارتداد شما را بر عهده مىگیریم. «و لْنَحمل خطایاكم»
د: اگر به هیچ یك از كارهاى فوق موفّق نشدند، دوست دارند حداقل با آنان مداهنه و سازش كنید. «ودّوا لو تدهن فیدهنون»119
ارتداد و بازگشت به كفر، گناه بزرگى است كه كفّار ادّعا مىكنند جبران مىكنند. «و لْنَحمل خطایاكم»
در جهانبینى اسلام، هیچكس بار كسى را به دوش نمىكشد. «و لا تزر وازرة وزر اُخرى»120 ولى در تفكّر دیگران چنین نیست. «و لْنَحمل خطایاكم» (هنوز كلیسا، گناهان دیگران را مىخرد!)
وعدههاى كفّار و شیطان، تو خالى و بىاساس است. «و ماهم بحاملین» (شیطان نیز به انسان دستور مىدهد كفر ورزد، ولى بعد از كفر ورزیدن، او را رها مىكند. «اذ قال للانسان اكفر فلمّا كفر قال انّى برىٌ منك»121)