وَمِنَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓاْ إِنَّا نَصَـٰرَىٰٓ أَخَذۡنَا مِيثَـٰقَهُمۡ فَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِۦ فَأَغۡرَيۡنَا بَيۡنَهُمُ ٱلۡعَدَاوَةَ وَٱلۡبَغۡضَآءَ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَـٰمَةِۚ وَسَوۡفَ يُنَبِّئُهُمُ ٱللَّهُ بِمَا كَانُواْ يَصۡنَعُونَ
14
«بَغضاء»، دشمنى در قلب، و «عداوت»، بروز ظاهرى آن است.
فراموشى بخشى از تذكّرات، این است كه مسیحیان از مرز توحید گذشته به تثلیث رسیدند و به جاى پذیرش حضرت محمّد صلى الله علیه وآله نشانههاى او را كتمان كردند.
«أغرینا» در اصل به معناى چسباندن چیزى است، یعنى مایه اتّصال آنها عداوت است.
ادّعا بسیار است، امّا عمل اندك. «قالوا انّا نصارى... فنسوا حظّاً مما ذكّروا...» هركس ادّعایى دارد باید مسئولیّتى را بپذیرد. «قالوا انّا نصارى اخذنا میثاقهم»
نتیجهى فراموشى تذكّرات الهى و بشارات عَهدَین، تفرقه و عداوت است. «فنسوا... اغرینا بینهم العداوة»
از پیامدهاى تلخ پیمان شكنى دیگران عبرت بگیریم. (از نصارا پیمان گرفتیم، چون فراموش كردند گرفتار بدبختى شدند). «اخذنا میثاقهم... فنسوا... فاغرینا»
یهود و نصارا تا قیامت باقىاند و منقرض نمىشوند. «الى یوم القیامة»
تفرقه و دشمنى، از عذابهاى الهى است. «نسوا... فأغرینا»
همهى كارها زیر نظر خداوند است و پاداش و كیفر خواهد داشت. «ینبئهم اللّه بما كانوا یصنعون»