هَلۡ يَنظُرُونَ إِلَّا تَأۡوِيلَهُۥۚ يَوۡمَ يَأۡتِي تَأۡوِيلُهُۥ يَقُولُ ٱلَّذِينَ نَسُوهُ مِن قَبۡلُ قَدۡ جَآءَتۡ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلۡحَقِّ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَآءَ فَيَشۡفَعُواْ لَنَآ أَوۡ نُرَدُّ فَنَعۡمَلَ غَيۡرَ ٱلَّذِي كُنَّا نَعۡمَلُۚ قَدۡ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ
53
در آیهى 43 این سوره، بهشتیان مىگفتند: «لقد جاءت رسل ربّنا بالحقّ»، اینجا نیز اهل دوزخ همین اقرار را دارند.
چون آیهى قبل مربوط به نزول «كتاب» است، بعضى مفسّران گفتهاند: مراد از «نسوه» فراموش كردن كتاب آسمانى است.
خداوند در قرآن، منكران را توبیخ مىكند كه تا تحقّق تهدیدهاى او را نبینند، ایمان نخواهند آورد. «هل ینظرون...» نالهها، اعترافها و آرزوها در قیامت، به جایى نمىرسد. پس باید در دنیا هشدارهاى قرآن را جدّى بگیریم. «یوم یأتى تأویله یقول...»
خسارت بزرگ، فراموش كردن قرآن و قیامت است. «نسوه»
قیامت، روز آگاهى و بیدارى است. «قد جاءت رسل ربّنا بالحقّ»
رسالت پیامبران در مسیر تربیت انسان و از شئون ربوبیّت خداوند است. «قد جاءت رسل ربّنا بالحقّ»
كافران، دین و آخرت را جدّى نمىگیرند، روز قیامت كه متوجّه خطاى خود مىشوند، آرزوى برگشت مىكنند، ولى این آرزو، بیهوده است. «او نردّ فنعمل» در جاى دیگر مىفرماید: آنان اگر هم بازگردند، همان كارها را ادامه مىدهند. «ولو ردّوا لعادوا لما نُهوا عنه» 136
شفاعت براى همه نیست. «فهل لنا من شفعاء»
در قیامت، خبرى از جلوه و تأثیر طاغوتها، بتها، ثروتها و قدرتها نیست. «ضلّ عنهم...»