هَلۡ يَنظُرُونَ إِلَّا ٱلسَّاعَةَ أَن تَأۡتِيَهُم بَغۡتَةً وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
66
هَلۡ يَنظُرُونَ إِلَّا ٱلسَّاعَةَ أَن تَأۡتِيَهُم بَغۡتَةً وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
66
ٱلۡأَخِلَّآءُ يَوۡمَئِذِۭ بَعۡضُهُمۡ لِبَعۡضٍ عَدُوٌّ إِلَّا ٱلۡمُتَّقِينَ
67
پشیمانى و حسرت كه چرا با او دوست شدم. «یا ویلتى لیتنى لم اتّخذ فلاناً خلیلا»36 واى بر من! اى كاش فلانى را دوست خود بر نمىگزیدم.
دوستان هیچ نقشى براى كمك به یكدیگر ندارند. «و لا یسئل حمیم حمیماً»37
دوستان، دشمن یكدیگر مىشوند. «الاخلاء یومئذ بعضهم لبعض عدوّ» (آیه مورد بحث)
به یكدیگر لعنت خواهند كرد. «كلّما دخلت امّة لعنت اختها»38
از یكدیگر فرار مىكنند. «یفرّ المرء من اخیه و اُمّه و ابیه و صاحبته و بنیه»39
گناهان خود را به گردن یكدیگر مىاندازند. «لولا انتم لكنّا مؤمنین»40
از یكدیگر برائت دارند. «یا لیت بینى و بینك بعد المشرقین»41
تمام دوستىهایى كه بر اساس تقوا نباشد، به دشمنى تبدیل مىشود. «الاخلاء... عدوّ الا المتّقین»