مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ
207
وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ
208
ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ
209
تفسیر نور
آنچه برخوردار بودند، در دفع عذاب به كارشان نیاید.
وما (مردم) هیچ منطقهاى را هلاك نكردیم، مگر آن كه بیمدهندگانى داشتند.
تا مایهى پند و عبرت باشد، و ما ستمكار نبودیم (كه بدون هشدار مجازات كنیم).
نکتهها
خداوند، هر فرد و قوم گمراهى را زمانى هلاك مىكند كه از قبل به آنان هشدار داده باشد، وگرنه عقوبت بدون هشدار ظلم است و ظلم در شأن خداوند نیست. قرآن، این حقیقت را در آیات مختلف بیان كرده است:
«و ما ظلمناهم»59 ما به آنان ظلم نكردیم.
«و ما اللّه یُرید ظلما»60 خداوند ارادهى ظلم نمىكند.
«ما كان اللّه لیَظلمهم»61 شأن خداوند ظلم كردن نیست.
«لا یظلمون نَقیرا»62، «لا یظلمون شیئا»63 كمترین ستمى به آنها نخواهد شد.
«لا یظلمون فَتیلا»64 خداوند به اندازه نخ درون هسته خرما وكمتر از آن ظلم نمىكند.
«لا یظلم مِثقال ذَرّة»65 خداوند به اندازهى سنگینى ذرّهاى ستم نمىكند.
59) نحل، 118 .
پیامها
در هنگام قهر الهى، همهى اسباب كامیابى بىفایده است. «ما أغنى عنهم» رفاه مخالفان دین، شما را غمگین نكند كه روزى آن را خواهیم گرفت. «ما أغنى عنهم ما كانوا یُمتّعون»
قهر الهى، بعد از اتمام حجّت است. تنبیه باید بعد از تذكّر باشد. «و ما اهلكنا... الاّ لها منذرون»
در هر امّتى اولیاى خدا هستند كه آنان را هشدار دهند. «منقریةالاّ لهامنذرون»
وظیفهى انبیا هشدار است و در قبول یا ردّ مردم مسئولیّتى ندارند. «منذرون»
انسان فطرتاً حقایق را درك مىكند، لكن چه بسا غفلت او را فرا مىگیرد، و درمان غفلت، تذكّر و هشدار است. «منذرون»
تنبیه قبل از تذكّر، ظلم است. «ذِكرى و ما كنّا ظالمین»
شأن الهى از ظلم دور است. «و ما كنّا ظالمین»