وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لِلۡحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمۡ هَـٰذَا سِحۡرٌ مُّبِينٌ
7
تفسیر نور
و هرگاه آیات روشنگر ما بر آنان خوانده شود، كسانى كه كفر ورزیدند، در باره حقى كه برایشان آمده، گویند: این سحر آشكار است.
نکتهها
كلمه «مبین»، بیانگر تأثیر فوق العاده كلام و معجزات انبیاست، تا آنجا كه مردم آن را همچون سحر و جادو مىپندارند.منكران، هنگام شنیدن آیات قرآن، گفتارها و برخوردهاى گوناگونى داشتند، از جمله:
1. اینها را قبلاً شنیدهایم، اگر بخواهیم مثل آن را مىگوییم. «اذا تتلى علیهم آیاتنا قالوا قد سمعنا و لو نشاء لقلنا مثل هذا»38
2. آیاتى كه بتها را نفى و طرد مىكند، حذف یا تغییر بده تا قرآن را بپذیریم. «ائت بقرآن غیر هذا او بدّله»39
3. مهم، ثروت و دارایى است نه چیز دیگر. «قال الّذین كفروا... اىّ الفریقین خیرٌ مقاماً»40
4. متكبّرانه پشت مىكردند. «قد كانت آیاتى تتلى علیكم و كنتم على اعقابكم تنكصون»41
5. آن را تكذیب مىكردند. «ألم تكن آیاتى تتلى علیكم فكنتم بها تكذّبون»42
6. خود را به كرى و ناشنوایى مىزدند. «اذا تتلى علیه آیاتنا ولّى مستكبراً كأن لم یسمعها»43
7. آن را افترا و بدعت مىدانستند. «قالوا ما هذا الاّ رجل یرید ان یصدّكم عما كان یعبد آبائكم و قالوا ما هذا الاّ افك مفترى»44
8. مخالفت و برخوردى بدون دلیل و تعصّبى غلط داشتند. «ما كان حجّتهم الا أن قالوا ائتوا بآبائنا»45
9. ادعا مىكردند كه آیات قرآن افسانه است و واقعیّت ندارد. «اذا تتلى علیه آیاتنا قال أساطیر الاولین»46
10. پیام و پیامبر خدا را، جادو و جادوگر مىنامیدند. «قال الّذین كفروا للحقّ لمّا جائهم هذا سحر مبین» (احقاف، 7)
38) انفال، 31.
پیامها
اگر روح لجاجت غالب شد، نشانههاى روشن هم انكار مىگردد. «و اذا تتلى علیهم آیاتنا بیّنات قال الّذین كفروا» آیات قرآن كریم، روشن و روشنگر است. «آیاتنا بیّنات»
معجزات انبیا، براى تیرهدلان، غیر قابل باور، ولى جالب توجّه و غیر عادّى بود. «هذا سحر مبین»